Un mercenari més?
Som-hi!
Un monstre de dos caps
Eurocopa 2008: apostillas finales
Visca España!
No hem de tenir por a vendre
Interrogant vs. exclamació
El mito Jonatas
El sueño de una noche de verano




dimecres 9 de Juliol de 2008
El meu perfil: Memoria Histórica

Sin parentesco alguno con aquel Pedro Conde que inició la reconstrucción del Español al término de la Guerra Civil como más tarde descubrí, yo con apenas 15 años y como auténtico autodidacta me hice socio en 1943, y tengo constancia escrita de que en las Bodas de Oro (1953) ostentaba el Nº 3303, perdiendo dicho honorable escalofón poco más tarme al darme de baja por lo que hoy considero un gran error. Por haber enfocado mi vida al periodismo deportivo profesional, creí, inocente de mí, que no era ético ser socio de una entidad tan importante como la nuestra, posteriormente comprendí , aunque ya tarde, y visto el "ambiente que me tocaba convivir", que había cometido la gilipollez más grande de mi vida. Aquella etapa de simple socio, la alternaba como jugador-delegado de la sección de Beisbol, así como también entrenaba con la de Baloncesto, hasta que al iniciar mi etapa de periodista deportivo a plena dedicación en mi entrañable "DICEN..." todo lo anterior quedaba ya como un bonito pasado, aunque nunca olvidado. 

Esos años vividos en "DICEN..." (1965-1984) han sido los más felices de mi vida, tanto en el aspecto de formación-consolidación familiar con 5 hijos, como por mi rápido ascenso profesional, ya que tras empezar como rúbrica de baloncesto, seguiría alternándolo como Secretario de Dirección y Redactor Jefe. La parcela futbolística, aúnque más limitada por mi especial dedicación al balón canastero, siempre quise limitarla a Sarriá. Y lo más importante, al menos para mí, es haber sido el responsable de diseñar diariamente (salvo en mis viajes como enviado especial) las portadas del periódico, con el suficiente criterio de equidad y proporción en cuanto a espacio entre lo perico y culé y siempre de acuerdo a la actualidad, como para haber merecido siempre la total confianza y aprobación de mi director y gerencia, aunque en privado y en sana convivencia, sí que existían los piques y chirigotas que siempre han habido entre pericos y culés.

Pero tras la muerte de Franco y la subsiguiente Transición, llegaría la más amarga etapa para "DICEN..." y para quien esto relata. El obsesivo asedio de Javier Godó hacia los propietarios del periódico para hacerse con su propiedad, acabó siendo efectiva dada la impensable cifra que llegó a ofrecer; casi paralelamente a haber comprado también "El Mundo Deportivo". Su obsesión en convertirse en el magnate de la prensa barcelonesa, frente a la nueva cabecera "El Periódico" tan en alza, debió ser causa de tamaña locura, dado que a poco, y bien asesorado/engañado por la banda de los "Cinco Magníficos" (Gaspart-Minguella, Porcioles Jr.-Casanovas-Hernáez), decidía vender "DICEN..." por ... ¡ UNA PESETA ! Sí han leido bien, pero a cambio que la "banda" se hiciera cargo de todo el personal de redacción. Así se sacaba el problema laboral de encima, pues lo buscado era eliminar del mercado a quien más impedía el progreso de su segundo periódico deportivo, con muchísimos más años de antigüedad, pero sin darse cuenta que así también aplanaba el camino del novel "Sport".

La muerte de "DICEN..." por tanto, fue un auténtico y bien planificado "asesinato" periodístico  (paralelamente unido al del histórico "Noticiero Universal" que también había caido en manos de Porcioles Jr.) y de cuyos graves problemas de "muerte anunciada" no quiso darse por enterado el nuevo Colegio de Periodistas de Catalunya. Yo luché hasta el final por intentar salvar lo imposible, pero sin éxito; primero se me apartó de ejercer de periodista y finalmente se me "despidió de forma improcedente" según Magistratura, y que tras recurrir la "banda" contra dicha sentencia ésta era refrendada por el Supremo. Por pocas semanas fui propietario de la cabecera de mi querido "DICEN..." y de todos sus archivos y bienes; hasta la reglamentaria subasta y así percibir la indemnización a mis largos años de servicio como periodista. Aunque como tal, supe que se me habían cerrado todas las puertas al haber tenido la osadía de enfrentarme al nuevo "poder establecido".

Sin haber cumplido los 60 años, caía en el paro y obligado a replantearme el futuro. Y así pude cumplir un proyecto de tiempo acariciado y que debía ir aplazando por falta de tiempo, el continuar en lo mio, pero escribiendo libros. Y lo hice primeramente sobre mis dos grandes amores en el deporte, el Español y el Baloncesto, y así pude ver publicadas aquellas colecciones por fascículos "RCD ESPAÑOL-Equipos con historia" y "70 AÑOS DE BASKET EN ESPAÑA" y que por su indudable éxito me animaba a seguir adelante.

Luego, ya como libros iría publicando "HISTORIA DE LOS MUNDIALES" de basket; "JOVENTUT DE BADALONA, LA QUINTAESENCIA DEL BASKET";  "REYES DE EUROPA" también de la "Penya" y su gesta en Tel Aviv;  "LA GUERRA QUE NUNCA CESA- Real Madrid-FC Barcelona" y finalmente "La CRUYFcificción del Mini dios NUÑEZ". No quiero olvidarme tampoco de la revista quincenal y pionera de publicaciones blanquiazules, "El ESPAÑOLista" que edité en compañía de mi viejo amigo Ricardo Pastor "Pitoniso Pito" durante la triste etapa de Julio Pardo como presidente, pero que no pudo cumplir su primer aniversario. Posteriormente, Claudio Biern, como accionista de nuestra nefasta distribuidora, me confesaba que había querido saber la verdad de sus decrecientes  ventas y que el informe  exponía que la mayoría de kioskeros les decían que no se les enviara, que no la querían. Seguro que ese personajillo a quien el ya Espanyol catalogó como "NO GRATO EN SARRIA" y que mi revista lo había situado perennemente como diana de todas nuestras más envenenadas puyas y comentarios, debió andar de por medio como propietario que era de "Sport" en semejante campaña kiosquera.

Y como por culpa de la denostada "Ley LAU", la de Boyer, me vi obligado a abandonar mi vivienda en Sarriá, a menos de 200 metros de nuestro recordado campo y venirme a  mi hasta entonces segundo hogar, hoy primero y único en Sitges, me abandoné. Hacía tiempo que permanecía silencioso e inoperante... hasta que mi hijo Juan Carlos me instaló este artilugio del Internet y a prrincipios de este año 2007 descubrí por consejo de otro gran perico este bendito POL, que me ha abierto fraternalmente sus brazos para que sin cortapisa ni impedimento alguno pueda volver a disfrutar en mi vejez haciendo lo que había significado epicentro de mi existencia profesional. Gracias amigos de POL y que Dios me permita compartir nuevos proyectos con vosotros.

 
Sin parentesco alguno con aquel Pedro Conde que inició la reconstrucción del Español al término de la Guerra Civil como más tarde descubrí, yo con apenas 15 años y como auténtico autodidacta me hice...
07/07/2007 - 6957 lectures
 El perico: la mascota más arraigada y popular
05/11/2007 - 3479 lectures
 Aviso para navegantes (José Manuel Lara)
17/11/2007 - 3216 lectures
 La irrepetible historia de Caín y Abel
21/06/2007 - 3066 lectures
 Vuelve a ser como antaño
13/02/2007 - 2821 lectures
 Recordando a Vila Reyes
01/08/2007 - 2668 lectures
 Sana envidia
22/10/2007 - 2592 lectures
 Entre asombrado y perplejo
11/09/2007 - 2567 lectures
 ¿Qué dicen de mi `DICEN´?
14/08/2007 - 2561 lectures
 Nuestro `Ciudad´ ha ido a menos

<< Juliol 2008 >>
DlDtDcDjDvDsDm
123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031

  Data actual
  Articles

Com valores el fet que l´Espanyol no estigui rebent ofertes per cap dels seus jugadors importants?


       

Totes les enquestes

  © Pericos Online.com és un portal de Pol Produccions | Avís legal | Publicitat | Contacte Disseny web